8. H.E.A.L.

Monday notes*

Νομίζω τελικά ότι ο σχολιασμός ήταν ακόμα πιο ειρωνικός από το project. Ακόμα πιο ειρωνικό είναι ότι κάνω μερικά από αυτά -σχεδόν συνειδητά πλέον-. Μου φαίνεται άσκοπο να μην συγχρονίζεσαι με την εποχή σου. Μου φαίνεται ακόμα πιο δυσλειτουργικό να κλείνεις τα μάτια στο νέο και στο διαφορετικό, να φοβάσαι να δοκιμάσεις, ειδικά αν έχεις επιλέξει ένα επάγγελμα σαν το δικό μας.  Δεν θέλω να το δω όλο αυτό ως δυστοπικό γιατί θεωρώ λάθος και συντηρητικό να αντιμετωπίζεις αρνητικά και με φόβο την εξέλιξη. Τίποτα δεν είναι εγγενώς καλό ή κακό. Εσύ επιλέγεις την χροιά που θα του δώσεις. –himaira.

Αν κανείς σκεφτεί καλά θα έβλεπε οτι είμαστε πλέον δεσμώτες της δύναμης και της εξουσίας που έχει το διαδίκτυο στη σύγχρονη κοινωνία . Κλείνουμε τα μάτια στην αλήθεια και αφήνουμε τον πλήρη έλεγχο στις ηλεκτρονικές συσκευές . Facebook,twitter,instagram ,dating apps ,google και πολλά άλλα κυβερνούν τον κόσμο μας ,αλλά και το μυαλό μας. Εμείς σαν γνήσιοι δεσμώτες το επιτρέπουμε μη βλέποντας την αλήθεια . Μια αλήθεια που θα μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε πως αφήνοντας στην άκρη τα βιβλία ,τη λογοτεχνία , την επαφή και την επικοινωνία εξ επαφής με τους ανθρώπους ,τη δημιουργία νέων σχέσεων (όχι διαδικτυακών φίλων και followers ) χάνουμε τελικά τους εαυτούς μας . (…) Μπορεί να είναι δύσκολος ο δρόμος της αλλαγής και πολλές φορές μοναχικός ,όμως όλα απο κάπου ξεκινούν.Κάποιος θα γίνει η αφορμή για την αλλαγή…Μπορεί να εισαι ΕΣΥ !!!! – psychodreamer

Μια φορά και ένα καιρό ήταν μια χαοτική έδρα με καμιά δεκαριά άτομα από πάνω της να ανακατεύουν και να παρατηρουν ένα σωρό παράξενες φωτογραφίες προσπαθώντας να καταλάβουν τι είναι αυτό που δείχνουν ώστε να αποφασίσουν  ποια θα ήταν χρήσιμη για την αφήγηση μια δυστοπική ιστορίας για το διαδίκτυο. (…) Το μόνο που ξέρουν να κάνουν καλά οι άνθρωποι αυτοί είναι να μένουν πίσω απ τις οθόνες τους, να θυσιάζουν τα πάντα στον βωμό των likes, και να εκφράζουν άποψη για τα πάντα χωρίς να γνωρίζουν τι ισχύει στην πραγματικότητα. Μιλάμε για μια παθητική ενεργητικότητα που βαλτώνει τα προβλήματα αντί να τους δίνει λύση. Αυτό είναι που προσπαθησαμε να καταδείξουμε με αυτή την ιστορία σχολιάζοντας βέβαια ταυτόχρονα και άλλες διαστάσεις των social media. Ανυπομονώ για το επόμενο δημιουργικό μάθημα!! – papillion

Μέσα από αυτή τη διαδικασία φάνηκε ξεκάθαρα ότι ενώ 10 άτομα μπορούν να βλέπουν 1 μόνο φωτογραφία ή εικόνα, δεν είναι καθόλου απίθανο ο καθένας από αυτούς τους 10 να λαμβάνει διαφορετικά ερεθίσματα από αυτό που βλέπει και έτσι να υπάρχει και δυνατότητα να δημιουργηθούν 10 διαφορετικά παραμύθια.  (…)Μου άρεσε επίσης το γεγονός  οτι με τον τρόπο που έγινε το τελευταίο μάθημα είχα την αίσθηση ότι βρίσκομαι και πάλι στο Δημοτικό όπου στο μάθημα τον καλλιτεχνικών η δασκάλα μας έβαζε να δημιουργούμε με χαρτόνια, ψαλιδια, κόλλες κτλ. Ήταν ωραία αισθηση. Κάτι τέτοιο πλέον ειναι ανύπαρκτο. Να έρθει η φίλη σου για επίσκεψη και Να της πεις για παράδειγμα έλα να σχεδιάσουμε ή να παίξουμε κανένα επιτραπέζιο παιχνίδι… Θα γελάει μέχρι μεθαύριο. Πλέον θεωρείται πολύ πιο διασκεδαστικό να κάθεσαι μπροστά από μια οθόνη και να κάνεις stalk άλλους γνωστούς… Η μάλλον για να το διατυπώσω πιο σωστα, τους “φίλους” του Facebook. – updayte

Είναι αλήθεια πως τα παιδιά κατέχουν το μονοπώλιο, σχεδόν, όσον αφορά τα παραμύθια. Τα περισσότερα γράφονται γι’ αυτά, λέγονται σ’ αυτά και διαβάζονται από αυτά και ένα τέτοιο κοινό θέλει μια ειδική μεταχείριση. Ή τουλάχιστον αυτή την άποψη έχει η πλειοψηφία (*) των ενηλίκων που ασχολείται με τη συγγραφή ή/και διήγησή τους. Και κάπως έτσι τα μοτίβα τηρούνται ευλαβικά: πρίγκιπες και πριγκίπισσες, ζώα και στοιχεία της φύσης που μπλέκουν με το μεταφυσικό, όλα στην υπηρεσία της μάχης του καλού με το κακό, με το τέλος τους να ευνοεί πάντοτε (;) το πρώτο. Στον κόσμο των ενηλίκων τα πράγματα φαίνεται να είναι λιγάκι διαφορετικά. Τα παραμύθια διεκδικούν μερίδιο στο σκοτάδι, με τη μάχη του καλού με το κακό να είναι, το λιγότερο, αμφίρροπη. Ρεαλισμός, μεταφυσικό, πικρό χιούμορ και αλληγορία μπλέκουν για να φτιάξουν έναν κόσμο που να λέει κάτι για τον δικό μας, τον πραγματικό, αρκετά μακριά από τις απλουστεύσεις και την εξιδανίκευση της παιδικής ηλικίας. – hazelnut

(…) Και τώρα, όπως μας προειδοποίησε πριν 2.000 χρόνια ο Πλάτωνας, βρισκόμαστε δεσμώτες στα σύγχρονα σπήλαια μας, κοιτώντας σκιές στους τοίχους και πιστεύοντας πως αυτή είναι η πραγματικότητα, πως τα χρώματα της οθόνης μας είναι ομορφότερα από τα πραγματικά, πως το πρόσωπά μας είναι ομορφότερα με photoshop, πως ο διαδικτυακός κόσμος είναι ομορφότερος από τον πραγματικό. Πιστέψαμε λοιπόν σε αυτή τη netopia, ίσως γιατί η πραγματικότητα μας ήταν πιο σκληρή, κι ελπίσαμε πως η netopia μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους… (…) Η αλήθεια άλλωστε, δεν παύει να υπάρχει επειδή εμείς δε μπορούμε να τη δούμε.Κι όσο σφιχτά κι αν έχουμε κλείσει τα μάτια μας, οι ηλιαχτίδες πάντα βρίσκουν έναν τρόπο να τρυπώνουν στα μάτια μας και να μας ” ξυπνούν”…. Αρχικά ίσως νιώσουμε   λίγο μόνοι ,ξεκομμένοι από όλους. Η πραγματικότητα μπορεί να μας φανεί άσχημη και σκληρή και να θελήσουμε να ξανακλείσουμε τα μάτια μας γιατί έτσι είναι πιο εύκολο . Αν δεν τα κλείσουμε όμως, όσο ωραία κι αν είναι τα όνειρά μας και η netopia μας , θα καταλάβουμε ότι η πραγματικότητα είναι ακόμα καλύτερη. – cyberjourneys

Επιπλέον έχουμε  μπεί τόσο στο κλίμα των social media που όντως πιστεύω έχουμε χάσει κομμάτια της ταυτότητάς μας και της προσωπικότητάς μας. Κοιτάμε να δείχουμε μονίμως αυτό που είναι αρεστό σε όλους και κοιτάμε να μην δείχουμε ποτέ κάποιες αρνητικές πτυχές του εαυτού μας. Με τι κόστος όμως? Όταν έρθει η ώρα να αναρωτηθούμε ποιοί είμαστε θα γνωρίζουμε?? Ή θα ανατρέξουμε στο facebook και στο instagram για να μάθουμε? Χάνουμε τους εαυτούς μας και δεν ξέρω μέχρι πιο σημείο θα μας φτάσει αυτό. – redrose

 Ο χρόνος περνά και η ρουτίνα συνεχίζεται. Ο άνθρωπος έχει καταντήσει μηχανή παραγωγής κέρδους εις βάρος του προσωπικού του χρόνου. Ακόμα όμως συνεχίζει να νιώθει πλήξη, τίποτα δεν του δίνει ευχαρίστηση και αναζητά αλλού διεξόδους. Στρέφεται λοιπόν στον κόσμο που του ανοίγει η τεχνολογία και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αναζητώντας όσα θετικά δεν του δίνει η πραγματική ζωή και οι άνθρωποι γύρω του. Γρήγορα ,όμως, παρασύρεται και η συνήθεια του γίνεται εθισμός. Η κοινωνία ,ούσα γνώστρια των πάντων, φροντίζει να εξαλείψει αυτό τον εθισμό προσφέροντας του έναν καινούριο εθισμό, πολύχρωμο αυτή τη φορά. Τα φάρμακα κάθε λογής και για κάθε σκέψη ή συναίσθημα έκαναν τον άνθρωπο έρμαιο ενός καινούριου εθισμού, η οποία εξυπηρετούσε τόσο τις φαρμακοβιομηχανίες όσο και την ίδια την κοινωνία. – overthinkingpsy

* by Konstantina Ps


H.E.A.L.


.

.

.

.

.

.

.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s